Nu staat onze veldheer JanHein niet bekend om zijn geringe activiteit tijdens de wedstrijd. Integendeel, meestal probeert hij overal op het veld aanwezig te zijn, een typische box-to-box speler, met ook nog een hoog scorend vermogen, zo zou je hem beter kunnen typeren.
Altijd in beweging, met en zonder bal en de medespelers aanvurend tot actie: bijvoorbeeld als zij de steeds te laat zijn bij de bal en tegenstander.
In de klassieke essays van de Japanse schrijver Yoshida Kenko, auteur van het boek Tsurezuregusa gaat het over de kunst van het nietsdoen, het loslaten van weerstand én toch actie op het juiste moment.
Uiteraard spoort de theorie van het nietsdoen niet aan om traag, besluiteloos of onverschillig te zijn. Waar het wel om gaat, is dat we bij onze beslissingen niet tegen onze innerlijke autoriteit, ofwel de Tao, moeten ingaan. De kunst van het nietsdoen is de kunst om op het juiste moment te doen wat juist is. En wat juist is, dat openbaart zich vanzelf aan hen die af en toe even stilstaan om te luisteren en te voelen.
Zodat, toen Joost (III, IV of V, ik ben de tel kwijt) de bal op JanHein speelde, die op de middellijn vrij stond, hij de innerlijke Tao het enig juiste liet bepalen. Hij liet de bal tussen zijn benen doorgaan zonder hem aan te raken en zonder zich om te draaien. De verdediging van Wartburgia, die rekende op een aanname en een actie van JanHein daarna, was verrast. Sander (ik denk II of III) anticipeerde slim en ging er vandoor met de bal, sprintte alleen op de keeper af en daar was dan de 1-0. Eindelijk, want na een taaie eerste helft, waar op goed niveau gevoetbald werd, maar het beste spel voor Wartburgia was en de beste kansen voor AFC, was het dan toch raak.
Kort daarna leidde een foutje in de verdediging van Wartburgia en een snelle voorzet van Twan tot een kans voor de Peek, en dat betekende nu 2-0, omdat hij hem dit keer niet af hoefde te geven.
Wartburgia gaf uiteraard niet op en bleef de aanval zoeken, met een fraaie 2-1 tot gevolg. Terwijl de druk toenam op de verdediging, kwamen er counterkansen voor AFC, maar te slordig en te onrustig spel zorgde ervoor dat er niet meer gescoord werd. Tja, de Tao is niet bij iedereen al ingedaald.
Verdedigend was het vaak hachelijk, waarbij het achteloze maar korte optreden van Alex (II, schat ik) nog voor het meeste gevaar zorgde, maar die wilde zijn vrienden van Wartburgia een beetje helpen. Keeper Michel wist tot aan de middellijn toe op te rukken om zijn doel te verdedigen en vervolgens op de weg terug binnen de eigen zestien neer te storten. Er was kortom, volop spektakel. Een wederom volle bank keek ademloos toe.
Het was uiteindelijk een zwaarbevochten zege tegen een goed voetballende, gelijkwaardige tegenstander.
@f