Ook al leken de componisten Elja en Menno weer een degelijke bezetting voor het Veteranen ensemble te hebben geregeld, toch zie je wat er gebeurt als het orkest zonder dirigent Jan-Hein speelt.
Teveel strijkers, te weinig slagwerk, veel valse noten, en een hoofdrol voor het machteloze geluid van de triangel, dat is uiteindelijk wel de conclusie.
Al in de ouverture na 4 minuten wist de snelle spits van AS80 het net te vinden, en de hele eerste helft bleven de AFC’ers op zoek naar hun partituur. Als er al eens iemand een leuk solootje inzette, leidde dat tot gerommel waarbij de ene solist de ander in de muzikale rede viel. En zo bleef AS80, dat zich wel versterkt had met een paar dispensatiespelers, moeiteloos zijn partijtje meeblazen.
Tijdens de interlude werden de orkestleden even stevig aan hun sjieke pandjesjasjes getrokken, en enkele wijzigingen in de bezetting doorgevoerd.
Weer in de zaal teruggekeerd, hobo’de Hassan een bal naar De Peek, die er eindelijk eens a capella vandoor ging en keurig afmaakte. Je zou zeggen dat hiermee het orkest over zou schakelen van moderato naar presto, maar het leek eerder andante, terwijl de tegensander met de snelle spitsen prestissimo op de lessenaar had staan.
Ineens ontdekte Peter gelukkig het accelerando, en was op snelheid weg. Hoewel de tegenstander een handsbal claimde, verwees de concertmeester naar het Magnum Opus van Bryan Linssen tegen PSV. Gelijk aan de VAR toen meldde hij dat niet eenduidig was vast te stellen of het hands was. En dus noteerde hij een prachtig doelpunt waarbij een subtiel legatoboogje de keeper te machtig was.
Maar daarna verviel AFC weer a tempo, AS80 bleef allegro en was gevaarlijk. Dankzij gerommel in de slagwerksectie werd het toch gelijk: 2-2.
Het slotakkoord was voor Michel die de grote trom bespeelde en daarbij ongelukkig tegen een tegenstander aanviel. Het leverde niet meer dan een crescendo in de sfeer, die over het algemeen toch gemoedelijk en sportief te noemen was.
@f