POSITIEF BLIJVEN
Dat was de opdracht. Ná de 0-2 nederlaag tegen FC Tilburg. In de kleedkamer. Direct na het verlies.
En eerlijk is eerlijk: dat klinkt eenvoudiger dan het is.
De wedstrijd voelde als wat het was: een degradatieduel. Twee ploegen onderin de hoofdklasse, vechtend om lucht. Zulke wedstrijden kunnen zinderend spannend zijn. Deze koos vooral voor spanning zonder schoonheid. In de eerste helft overheerste bij beide teams de onmacht. Veel inzet, weinig verfijning.
Alsof iedereen wist wat er op het spel stond – en juist daardoor nét iets te veel nadacht.
Daar kwam ook nog een vroege enkelblessure bij voor een van de sterhouders (sterkte, Robin!). Dat helpt het ritme niet bepaald. Het voetbal oogde rommelig. Het woord van de dag? Voetbalgogme. Dat sluwe, brutale, slimme randje ontbrak. De ruststand: 0-0. Zo’n tussenstand waarvan je weet dat één moment alles kan kantelen.
En dat moment viel helaas niet onze kant op.
In minuut 53 viel de 0-1. Ongelukkig. Wat misverstanden. En in dit soort wedstrijden werken die als een mentale tik. Toch bleef AFC werken. Er werd gejaagd, geknokt, meters gemaakt. Alleen: het doelpunt viel opnieuw aan de andere kant, 23 minuten later. 0-2.
Maar hier komt het belangrijke deel.
Er werd niet opgegeven. Geen gelatenheid. Geen handen in de lucht. Tot het einde werd er gestreden. En hoewel de uitslag anders doet vermoeden, waren de teams aan elkaar gewaagd. Dit was geen kansloze middag. Dit was een wedstrijd die op details werd beslist.
En na afloop? Twee uur lang samen. Praten. Reflecteren. Geen wij-zij. Geen verwijten. Gewoon een groep die bij elkaar bleef.
Daar zag je het pas echt: dit ís een team.
De neuzen staan dezelfde kant op. De inzet is er. Wat misschien nog moet groeien, is dat beetje bravoure. Iets meer lef. Iets meer gogme. Niet laten aftroeven, maar zelf durven afdwingen.
Positief blijven was de opdracht na het verlies.
Voor foto’s klik hier