Een klus voor durfals – en die heet Robina.
Soms heb je van die klussen waar niemand om staat te springen. Van die opdrachten waarvan je bij voorbaat weet dat er weinig eer te behalen valt en des te meer kopzorgen. Precies zo’n taak heeft Robina Buffing op zich genomen bij AFC Vrouwen 1. Ondankbaar? Misschien. Maar ook wel heldhaftig.
De realiteit is simpel: de ploeg staat onderaan en moet omhoog. Niet met grote woorden, maar met punten. Het verschil met de veilige plek is een schamele drie punten, al moet de concurrentie dan wel meewerken. Het is dus geen onmogelijke missie, maar wel een taaie.
Robina’s debuut op de bank was half december, tegen RKHBS. Dat leverde meteen een verdienstelijk gelijkspel op tegen een ploeg die nu achtste staat. Na de winterstop wachtte eerst koploper Nuenen, en daarna nummer twee UDI’19. Dat zijn geen tegenstanders waar je even ontspannen tegen warmdraait. Beide wedstrijden gingen verloren, maar dat vertelt niet het hele verhaal. Eind november werd er nog met 3-1 gewonnen van SVO-DVC, in een pot voetbal waar de regen met bakken uit de lucht kwam. Het kan dus wel.
Afgelopen zondag tegen UDI begon het echter stroef. Al snel lag de bal achter keeper Christine: 0-1. Een schot door het midden, zo’n moment dat je liever overslaat. Daarna volgde een eerste helft waarin het spel zich vooral in de breedte afspeelde. Veel beweging, weinig gevaar. Ruststand: 0-1, en niemand die daar echt warm van werd.
Na de thee was het een ander verhaal. Alsof er in de kleedkamer een pot sambal was opengetrokken, kwam er ineens pit in het spel. Het ging sneller, feller, directer. AFC dook vaker op voor het doel van UDI en scoorde zelfs, al ging daar een buitenspelvlag voor omhoog. Terecht of niet, dat blijft altijd voer voor discussie.
In de slotfase wees de scheidsrechter naar de stip. Strafschop voor UDI. Ook zo’n moment waar je als supporter je wenkbrauwen bij optrekt, maar het oordeel was geveld. 0-2. Wedstrijd gespeeld. Dat UDI daarna nog een afgekeurd doelpunt maakte, veranderde daar weinig aan.
Conclusies trekken is nog te vroeg. De stip op de horizon staat er, en die is duidelijk genoeg: weg van die laatste plek. Aan inzet ontbreekt het niet. Wat misschien nog mist, is wat extra leven langs de lijn. De twaalfde man. Een beetje geroezemoes, een paar aanmoedigingen meer, het gevoel dat er veel mensen achter je staan.
Want één ding is zeker: Vrouwen 1 verdient dat. En soms kan een beetje steun net het verschil maken tussen kop laten hangen en het degradatiespook een flinke trap onder de kont geven. Kick ass, dus.
Supporter
Voor foto’s klik hier