Soms moet je lang wachten tot er op het voetbalveld iets bijzonders gebeurt. Zelden zit het moment van schoonheid in het begin van de wedstrijd. Kijk naar de penalty in extremist van Wout Weghorst, het bevrijdende doelpunt van Ringo Meerveld (die voornaam!), de vrije trap van Sven Mijnans, het lang verwachte eerste doelpunt van Dusan Tadic, de tweede strafschop van Mex Meerdink -het zou allemaal niet zo speciaal zijn geweest als het in de eerste minuten van de wedstrijd zou hebben plaatsgevonden.
Dit weekend was het wel heel erg raak, met dit soort momenten, maar het begon natuurlijk bij AFC, waar op veld 5 de 45+ 2 tegenstander VVGA ontving.
Een tegenstander die elk jaar welgemoed aan de competitie begint, steevast onderaan staat en bijzonder weinig punten verzamelt. Ook dit jaar staan ze nog op 0 punten, maar daar lijden ze niet merkbaar onder. Het wekelijks verlies is een gegeven, een doelpunt maken is al mooi meegenomen. Een instelling die meer Veteranenteams zouden moeten hebben – en niet zij alleen…
Na de eerste helft die door AFC met een magere 1-0 werd afgesloten na het scoren van een geluksdoelpunt (Michel) en vooral door het missen van enorme kansen door VVGA, werd in de tweede helft uit een ander vaatje getapt. De (relatieve) jeugd bracht meer Sturm und Drang, meer sprintjes het strafschopgebied in, vlottere combinaties en verdedigde de eigen helft wat doeltreffender.
De veteranen troffen dan ook volop doel:
2 x Hasan, Michel weer, JanHein 2 x, Lawrence 2 x, de Peek maar één keer(1x) en toen kwam het moment van de wedstrijd.
In een van de laatste minuten van dit duel, dat al geen duel meer was maar eenrichtingsverkeer richting het doel van VVGA, zette Mario een aanval op vanuit de verdediging, combineerde met de Peek, verscheen op de rand van de zestien en joeg toen met enorme snelheid de 10-0 in de kruising! Keeper kansloos, tegenstander sprakeloos, medespelers geloofloos. Dit had niemand verwacht, Mario met een JanHein-achtig schot op doel, dat er ook nog eens onhoudbaar invloog.
Pedro dacht dat het toeval was, dacht aan een mislukte voorzet op hem, maar dat ontkende Mario natuurlijk.
Was dat dan het einde? Nee, want rond 20:00 uur bereikte ons het zorgelijke bericht dat een deel van het elftal inmiddels aan de vierde helft was begonnen en op weg ging naar de vijfde. Onder leiding van Evert, die zijn magnetische spelers weer eens heen en weer schoof over het bord. Ook een project van de laatste termijn: hij verwachtte dat wij zijn uitleg aan het eind van dit seizoen eindelijk zouden begrijpen.
En anders eind volgend seizoen wel.
@F