We kennen allemaal het beeld van het moment dat de staldeuren geopend worden en de koeien weer voor het eerst naar buiten mogen om na maanden van binnen staan, hooi en brokken te eten, eindelijk weer de wei in te mogen. Eindelijk kunnen ze weer met de poten in het echte gras staan. Zoals ze bij Fortius de veteranen nog op gras laten voetballen.
Maar eerst: we werden vanaf het begin onder druk gezet door Fortius, dat fitter, completer, jonger en ook wel beter was. Vooraf een topper: twee teams zonder puntverlies. Door de blessuregolf bij de veteranen (six down and more to come) moest niet alleen de opstelling weer worden aangepast, ook voor het eerst was de bank magertjes bezet, zodat een beroep gedaan moest worden op de Eeuwige Jeugd (met nadruk op eeuwig) om in de dugout plaats te nemen, uit voorzorg en tevens als waarschuwing om vooral niet uit te vallen.
Fortius kreeg meteen tal van mogelijkheden en kansen, maar TwanOpDoel toonde andermaal zijn fenomenale reactievermogen en hield het doel voorlopig schoon – tot er werkelijk geen houden meer aan was en er een paar balletjes naar binnen werden geschoten -of gerold.
Een doelpunt van de Peek (geen stiftje) was al afgekeurd, volgens een enkele tegenstander ten onrechte, maar daar heb je dan niks aan.
En toen rook Peter opeens dat we op echt gras speelden. Sinds hij op de Veluwe woont heeft hij natuurlijk meer en meer oog voor de natuur. Hij voelde hoe de staldeuren opengingen en toen hij losgelaten werd ging hij glijdend, stuiterend, vallend, rennend en rollend het veld over als een losgeslagen hert op de Veluwe. Met een fraai uitgespeelde aanval als gevolg, waarbij de Peek opnieuw scoorde (weer geen stiftje), die deze keer wel telde.
Na de rust denderde Fortius door en groeide Peter uit tot man van de wedstrijd, bewonderend gadegeslagen door zijn teamgenoten, maar niet altijd gesteund.
Er kwam zelfs nog publiek kijken, niet de voorzitter van onze supportersvereniging Marcel Koster, maar de zonen van Elja en Menno. Het duurde even voor Menno het doorhad, maar toen verliet hij meteen het veld, beseffend dat dat beter was voor de verhoudingen in het gezin als ze hem niet te lang bezig zagen.
En dus een invalbeurt voor Last man sitting. Maar zelfs dat hielp niet: na ons nog even gelaafd te hebben aan de retro-inrichting van de kleedkamers van Fortius, zelfs met originele koude douche, verlieten we dit nostalgische sportpark. Dat zonder meer in de smaak zou zijn gevallen bij de vice-voorzitter van onze supportersvereniging Maurice Koster, die er helaas ook niet was.
En we verlieten Oost. Met beide benen weer op de grond. Zonder punten, maar wel met weer nieuwe geblesseerden.
@F