Want dat was het toch wel, dat de schrik bij de tegenstander er nog steeds zo inzat (na de heroïsche overwinning van twee jaar geleden), dat ze uit allerlei elftallen spelers hadden verzameld om het tegen de 45+ 2 op te nemen.
Nou, ze kwamen bedrogen uit, want zoveel tegenstand bood AFC niet in het begin: eerst werd een bal zo in de voeten van de spits gespeeld, en daarna dacht DJoost: ‘Als ik nu veel ruimte aan de ene kant geef, schieten ze vast naast. Nou ja, waar wij dat wel doen, hadden de spelers van Real Sranang er geen enkele moeite mee om af te ronden.
Bij rust stond het 4-0. Ook al poogden de AFC-ers er nog wat tegenover te zetten, Real Sranang was gewoon te sterk, te fit en te goed om echt mee te kunnen doen.
Uit een soort hoogmoed, werd er bij Real veel gewisseld, uit noodzaak bij AFC, zodat er een geheel andere tweede helft te zien was, waarin AFC aardig meedeed. En AFC ook kansen kreeg, scoorde (Sander na een sprintje van de Peek), een tweetal penalty’s onthouden werd, en aan het eind nog even overlopen werd.
Ach, het was mooi weer, Real wordt weer kampioen, er was toch lekker gevoetbald en DJoost kon zichzelf weer tot man of the match uitroepen (hij was inderdaad de enige die 7 tegendoelpunten om de oren kreeg, maar- ga er maar staan!). Elja was al weer bijna inzetbaar, Maurice zat te hunkeren in de dug-out, we waren weer meer dan compleet, dus wat zou je zeuren! Nou ja, degenen die naar de Arena moesten om PSV toe te juichen, wel natuurlijk.
De vraag is of wij, als we thuis tegen Real Sranang spelen, het voorbeeld van Ajax moeten volgen en een erehaag moeten vormen?
@f