Er zijn van die momenten in een wedstrijd die ongemerkt bepalend zijn voor het verloop en vaak ook de uitslag. Dat hoeven niet altijd de doelpunten te zijn, ook een bijzondere verdedigende ingreep, een briljante pass of passeerbeweging kan dat zijn, vooral als je het geloof in die actie blijft houden.
Tegenstander OFC had wat invalkrachten ingehuurd, en maakte ondanks deze verjonging bepaald geen zwakke indruk. Ze voetbalden goed, fel en wisten AFC lang van een doelpunt af te houden. Daar werden ze wel bij geholpen door de spitsen van AFC, die eenmaal (Menno) op de paal schoten, maar verder opgejaagd door de wind de diepte in werden gestuurd, zonder de bal te kunnen controleren.
De rust werd dan ook niet verrassend met de beroemde brilstand bereikt.
Weer op het veld werden we met de klanken ‘bij ons in de Jordaan’, die het eerste begeleidden, verrast. Dat is een beetje wonderlijk, op zeker 5 kilometer afstand van de Jordaan in Amsterdam-Zuid. Maar ja, met de tekst Oud Zuid van Boven Gemiddeld maak je geen vrienden in Raalte.
Tegen de wind in speelde AFC wat rustiger en combineerde meer, ook al stonden er al snel een stuk of acht nieuwe spelers op het veld. Uit een corner viel de bal in een scrimmage voor het OFC-doel, en Peter was de enige die het hoofd koel hield, twee keer kapte en daarna scoorde.
Even later was het SanderS die doorkopte vanaf de middellijn. Jan-Hein was al vertrokken en maakte geen fout 2-0. Dat leek al heel luxe tegen deze sterke tegenstander. Maar toen kwam het moment van de wedstrijd.
Een bal viel ver achter de verdediging van OFC, en rolde langzaam naar de zijlijn. Zou de keeper wachten of al vast naar de bal gaan? Iedereen draaide zich alvast om, een ingooi van een verdediger, en de keeper zou hem oprapen.
En toen was daar opeens Eddy Raketti, die met een lange sprint van eigen helft de bal niet alleen binnen wist te houden, maar zelfs op Lawrence wist te passen, die met een fenomenale lob de keeper passeerde en de bal in de bovenhoek krulde.
Kijk, aan dat geloof van Eddy, en het ook in daden omzetten, daar kunnen we als team een voorbeeld aan nemen.
Weer werd er gewisseld, maar AFC werd steeds slordiger, de spelers wisten elkaar nauwelijks te bereiken en het was aan doelman Twan te danken dat er (nog) geen doelpunt viel en dat de uittrappen ook nog bij een van de onzen terecht kwamen.
OFC werd, met de wind in de rug, steeds sterker en kwam terug tot 3-2.
De wedstrijd had al lang beslist kunnen zijn, maar de hoogstandjes van De Peek, gingen hoog over of naast. Dus moest Jan-Hein er weer aan te pas komen om de overwinning veilig te stellen.
Met pijn en moeite wisten we die 4-2 vast te houden tot het einde. De eerste stap in dit bekeravontuur is gezet. Op naar Europa.
@f