The last dance is een prachtige sportdocumentaire over Michael Jordan en de laatste kunststukjes van deze geweldige sportman. Onbereikbaar, zou je denken, maar ook op het niveau van de Veteranen 45+ wordt voor het laatst gedanst! En dat zagen we dan ook op deze zonovergoten middag:
Daniello die regelmatig opstoomde langs de zijlijn, Ward, die voor een uitzinnige fanschare nog een enkel keer zijn eigen variant op het volksdansen liet zien en natuurlijk Maurice, die dansend de linkervleugel beschaarde en beloofd heeft dat dit echt de laatste keer zou zijn. Tenzij natuurlijk….
Een wedstrijd die in het teken staat van het afscheid, roept natuurlijk allerlei gevoelens van nostalgie op. Voeg dat bij het uitbundig gevierde huwelijk van Sander en de daaropvolgende verpletterende nederlaag in Muiderberg, dan snap je dat een tegenstander die voor de winst gaat, niet aanvoelt dat een pas de deux hier meer op zijn plaats is.
Twan scoorde weer eens ouderwets het eerste doelpunt. Alleen voor de lijn staand, joeg hij de bal zorgvuldig in het lege doel. Jammer was dat hij inmiddels keeper is.
Het evenwicht werd hersteld door Eddy Raketti die op een voorzet van Joost III (zie je wel dat het beter is als je de bal afgeeft) tot grote hoogten steeg en binnenkopte. Met de rust stond het 1-1, na de rust was het met de rust gedaan, toen Diemen binnen 8 minuten uitliep naar 1-4. Het had ook meer kunnen zijn, maar het nimmer versagende AFC bracht nieuwe energie met Maurice (geen bal verkeerd), en Sjoerd (een heerlijk poortje).
En dat werkte: op oude vleugels kwamen we eerst door JanHein op 2-4, en vervolgens maakte Michel ook nog de 3-4. Zou het dan toch … ?
Nee, misschien zou het ook een beetje vertekend zijn geweest.
Na afloop vierde eerst Ward zijn afscheid, na 40 jaar AFC. Opgeteld met Daniello en Maurice werden dat bij elkaar toch ruim 100 AFC-jaren die hier tot een einde kwamen. Er waren dus bier en bitterballen, wat allemaal op en rond het terras werd herhaald. Op het hoofdveld nam iemand afscheid na 10 jaar AFC. Tja, dat is ook lang, denken de veteranen dan, om zich daarna weer op bier en bitterballen te storten.
Waren er dan geen emoties? Geen diepe gevoelens als wij de niet te horen woorden fluistren: Voorbij, voorbij, o en voorgoed voorbij?
Jazeker, want toen de lichten bijna gedoofd waren, de sociëteit verlaten, de mensen naar huis, kreeg Maurice het nog een keer te kwaad en klom op een tafel om zijn lied, zijn levenslied te zingen. Met aanvankelijk licht trillende stem, maar allengs krachtiger zong hij tenslotte uit volle borst:
Okay mijn tijd is om
Dit wordt een lied van afscheidswoorden
Ik gaf de bal altijd heel graag
Aan iemand die wel kon scoren
Voetbal dat is mijn droom
dat heeft me veel gegeven
Daarom ging ik maar door
Zelfs met gevaar voor eigen leven
Al werd ik vaak verguisd
Veel pijn doen die herinneringen
Ik bleef mijn schaartje trouw en bleef
Toch altijd swingen
De weg die ik moest gaan
Die ging beslist niet over rozen
Maar toch ik zette door
Ik had gekozen
Ik heb gedaan waar ik van hield
soms zonder heup, altijd bezield
Er zei een stem tegen mijn hart
Geef het niet op vergeet je smart
Dus ging ik door altijd maar door
Dit was mijn leven
Ik denk zo graag terug
Met dankbaarheid in mijn gedachten
Hoe vaak de mensen mij
Spontaan en blij complimenten brachten
De liefde en het applaus
Dat AFC steeds heeft gegeven
Die draag ik in mijn hart
Mijn hele leven
En breekt voor mij de tijd eens aan
Dat ik voor altijd heen moet gaan
Dan zal mijn laatste voorzet zijn
Aan alle mensen groot en klein
AFC, vergeet me niet ik had u lief
Mijn hele leven
@F