Alpago Cup 2026 · 4 t/m 7 september · Alpago, Italië
Vrijdag 4 september
Na maanden plannen was het eindelijk zover: AFC O13-1 reisde af naar Italië voor de Alpago Cup. Een prestigieus jeugdtoernooi in het noordoosten van Italië met 42 deelnemers, waaronder Inter Milan, Atalanta, Fiorentina, Como en vele andere Italiaanse profclubs en topamateurs. En AFC dus, als enige buitenlandse club. We dachten de eerste buitenlandse deelnemer ooit te zijn, maar het Oostenrijkse LASK Linz was ons twee jaar geleden voor. Toch een mooi rijtje om in te staan.
Dat we erbij waren, hebben we te danken aan Dé Hurwits. Veel AFC’ers kennen Dé als de man die de trainingskampen van ons eerste elftal in Italië verzorgt; hij woont al decennia in de regio Belluno, waar het toernooi sinds de eerste editie wordt gespeeld. Dankzij hem was deelname mogelijk en konden spelers, staf en begeleiding gebruikmaken van zijn accommodaties in Tambre, een dorp naast Alpago en tevens een van de speellocaties.
Om 11:45 verzamelde AFC O13-1, strak in trainingspak, op Schiphol. Met een grote aanhang bestond de groep uit ruim 50 personen. Het plezier onder de spelers was vanaf moment één zichtbaar. In hoeverre dat ook gold voor de KLM-crew en onze medepassagiers, laten we maar even buiten beschouwing. In Venetië werden we ontvangen door Dé en Shil, tijdens deze reis naast voetbalmoeder ook logistiek manager en alleskunner, loodste de groep naar de bus. De busreis naar Tambre werd gevuld met kaartspellen en af en toe een blik op de prachtige bergen.
In Tambre werden we afgezet bij Hotel All’Alba, de accommodatie van Dé. Kamers verdeeld, tassen neergezet en door naar de eetzaal, waar de borden pasta je om de oren vlogen. Na het eten werd Dé in het zonnetje gezet: niet alleen omdat hij zoveel voor ons had gedaan, maar ook omdat hij jarig was. De staf had daarna nog één ding op het programma, want om 12 uur was trainer Taco jarig. Met een limoncello in de hand werd geproost op een mooi weekend en een nieuw levensjaar.
Zaterdag 5 september
Om 07:30 zat iedereen aan het ontbijt en werd Taco toegezongen. De mentale wedstrijd begon ook al, want aan de andere tafel zat Atalanta, onze eerste tegenstander. Er werden geconcentreerde blikken uitgewisseld en de spelers zeiden onderling “dat we ze echt wel kunnen hebben.” Met die instelling liep het team naar het veld in Tambre. We kijken natuurlijk door een AFC-bril, maar durven te zeggen: Atalanta werd bij vlagen weggespeeld. Het werd “maar” 1 – 0, met Zeno als doelpuntenmaker. Voor zijn mooie doelpunt en sportieve spel kreeg Zeno een groene kaart. Nu is Zeno niet onbekend met kaarten, maar deze kleur bracht wat verwarring. In Italië krijg je een groene kaart voor een sportieve actie, goed voor twee punten in het Fair-Play Klassement.
AFC – Atalanta
1 – 0
Doelpuntenmaker: Zeno
Tegenstander Peseggia had de eerste wedstrijd ruimschoots verloren, maar iedereen was eensgezind: niet onderschatten. Het krachtverschil bleek echter groot. Na twee minuten stond het al 2 – 0 en uiteindelijk werd het 5 – 0.
AFC – Peseggia
5 – 0
Doelpuntenmakers: Vince, Nyamekye, Kaya, David, Joey
Na de lunch, uiteraard weer pasta, volgde de laatste poulewedstrijd tegen Liventina, volgens de rondvraag het AFC van Italië. Beide teams hadden zes punten. De staf rekende alle scenario’s door: bij een gelijkspel zou AFC eerste worden, dankzij meer punten in het Fair-Play Klassement. Makkelijk was het niet. Liventina was een tegenstander van formaat en het grasveld was door de Italiaanse zon slecht bespeelbaar geworden. Vlak voor rust bracht Kaya AFC toch op 1 – 0. Bij aanvang van de tweede helft wees de toernooileiding ons op een onbekende regel: de gehele bank moest er direct in. Het tactisch plan kon de prullenbak in en Liventina werd de betere ploeg. Vijf minuten voor tijd viel de terechte 1 – 1. In de spannende slotfase werd “Arbitro!” aan het beperkte Italiaanse vocabulaire van de staf toegevoegd. Met hangen en wurgen werd het gelijkspel over de streep getrokken: groepswinnaar met zeven punten!
AFC – Liventina
1 – 1
Doelpuntenmaker: Kaya
De groepswinst werd gevierd in het zwembad van het hotel. ’s Avonds werd met wat kunst en vliegwerk Ajax – PSV op de tv van de hotelbar getoverd, waar Ajax met 1 – 3 verloor. Het drukte de pret niet, want één ding was zeker: dit toernooi kunnen wij winnen.
Zondag 6 september
De groepswinst leverde twee voordelen op: we speelden de eerste wedstrijden van de knock-outfase in “ons” Tambre, en tegen een lager geklasseerd team. Dat werd United Borgoricco Campetra. Wie kent het niet. Op een prachtig grasveld combineerde AFC moeiteloos door de defensie heen: wederom 5 – 0.
AFC – United Borgoricco Campetra
5 – 0
Doelpuntenmakers: Milo, Lenny, Nyamekye, E.D., Vince
Bij de laatste 32 werd AFC door menig Italiaan al gezien als een van de favorieten. Mooi, maar daar koop je niks voor. Tegenstander Vicenza had een goede eerste dag achter de rug, met overwegend spelers die een jaar jonger waren. Het spel was minder sprankelend, maar AFC won soeverein met 2 – 0.
AFC – Vicenza
2 – 0
Doelpuntenmakers: Vince, David
Daarmee kwam een einde aan de wedstrijden in Tambre, waar niet alleen het voetbal maar ook het uitzicht op de Dolomieten onvergetelijk was. Na de lunch trok het team met busjes naar Alpago voor de kwartfinale tegen Treviso. Een typisch Italiaanse tegenstander: verdedigend sterk, maar met de bal weinig gevaarlijk. Bij rust stond het 0 – 0, kort daarna kwam de bevrijding. Treviso kwam daarna nooit meer echt op en AFC won terecht met 1 – 0.
AFC – Treviso
1 – 0
Doelpuntenmaker: David
In de halve finale wachtte Montebelluna, een vooraanstaande voetbalschool uit de regio. In de andere halve finale speelden Atalanta en Liventina, twee teams uit onze eigen poule. Zelden vertoond, en een bewijs dat we niet de makkelijkste route hadden. Montebelluna bleek dodelijk effectief. Na drie minuten stond het al 0 – 1, via een doelpunt waarvan heel AFC plus 1000 Italianen in het stadion zagen dat het buitenspel was. De arbitrage zag het anders. Vlak voor rust volgde een zeer ongelukkige 0 – 2. Twee minuten na rust scoorde AFC de 1 – 2 en de hele tweede helft had AFC het betere spel. Vlak voor tijd kwam de megakans, maar de bal bleef liggen op het droge veld. Eindstand 1 – 2. Onder luid applaus en met opgeheven hoofd verliet AFC het veld.
AFC – Montebelluna
1 – 2
Doelpuntenmaker: David
In de wedstrijd om de derde plaats, die je liever niet speelt, wachtte opnieuw Liventina, dat met penalty’s van Atalanta had verloren. Liventina wilde revanche en bij AFC was de pijp leeg. Kort na rust werd het 0 – 1 en direct 0 – 2. AFC eindigde als vierde.
AFC – Liventina
0 – 2
Bij de prijsuitreiking waren alle 42 teams aanwezig, een imposant gezicht. Samen met een loterij duurde het zo’n twee uur, volledig in het Italiaans. Op enig moment werden spelers onder luid applaus naar voren geroepen voor het team van het toernooi. Onze oren gingen twee keer open bij een niet-Italiaanse naam: Kaya Deuss, beste verdediger, en David Sumter, beste aanvaller. Met twee spelers was AFC hofleverancier. Ook Frank Rijkaard stond twee uur op het podium om te helpen bij de prijsuitreiking en veelvuldig op de foto te gaan. Voor iedere aanwezige een voetbalicoon, voor ons vooral de vader van Ceejay. Uiteindelijk nam het hele team de trofee voor de vierde plaats in ontvangst. Atalanta won het toernooi, precies de ploeg die wij aan het begin hadden weggespeeld. De trots heeft het inmiddels van de teleurstelling gewonnen.
Maandag 7 september
Voor de terugvlucht om 17:00 bleek Venetië een prima plek om de dag te overbruggen. We namen afscheid van Tambre, waar ze de naam AFC niet snel zullen vergeten. Spelers en ouders kregen een rondleiding door de stad; de eigenwijze staf koos een zonnig terras en keek met een welverdiend biertje terug op de afgelopen dagen. De vermoeidheid bij de spelers werd bestreden met de complete snoepvoorraad, waardoor ook de terugvlucht een feestje was. Hoe de KLM-crew en medepassagiers daarover dachten, laten we wederom buiten beschouwing.
Veilig en wel kwam iedereen aan op Schiphol, met een koffer vol kleding en vooral een rugzak vol herinneringen. Grote dank namens de staf aan iedereen die dit mogelijk heeft gemaakt, in het bijzonder Dé, zonder wie dit nooit had gekund, en Shil, die alles logistiek in goede banen leidde. De trein die AFC O13-1 heet, heeft het perron pas net verlaten en dendert inmiddels ook door in de competitie. Kom dus vooral een keer kijken!
Met sportieve groet, namens de staf,
Taco van Zelm, Ben Mantel, Wilan Westerhof, Xander Kristel