Verslag - Theo

15 april 2019

Als er één speler is die is gezegend met een fijnzinnige techniek en een groot spelinzicht ia dat wel Theo. Koningsschutter, middenvelder, verdediger en dat soms tegelijkertijd. Slinks weggehaald uit de opleiding van Quick, Nijmeegse Boys en NEC staat hij afwisselend zijn mannetje op het middenveld of als dat nodig is als laatste man. De ballen worden dan niet blind naar voren geschoten, maar met veel gevoel naar een medespeler gespeeld, waar het dan helaas nog wel eens wil stranden.
Niet in deze wedstrijd, waar de M & M’s ontbraken, maar de T & T’s weer hun doelgerichtheid toonden.

Parkstad, de gedoodverfde kampioen, had het er moeilijk mee. Was het onderschatting of onvermogen? Maar hun trage verdediging had dit keer geen grip op de snelle aanvallen van het gevreesde duo, waarbij Twan opnieuw onzelfzuchtig Tarmo twee keer vrij speelde, waarna hij de bal ook een keer terugkreeg en de 3-0 zelf bekwaam afrondde.
3-0 tegen de koploper! De verdediging zette zich schrap, waarbij Joost (de bus) de pijn verbeet en Raymond en Ugur hun spitsen geen ruimte gaven. En dan was er natuurlijk altijd Theo nog: routine en raffinement ineen.
Het middenveld onder de bezielende leiding van Joost (de voetballer) en Ton schakelde de gevaarlijke spelverdelers uit, terwijl pensionado Daniel en Hans Poort de flanken bewaakten. Sommigen meenden zelfs te zien dat Hans Poort een bal uit het strafschopgebied wegkopte en een blocktackle inzette!
Ach, een fata morgana in de snijdende kou van april. Hoe mooi kan het zijn.

De rust kwam met deze onverwachte voorsprong, dus Parkstad, dat inmiddels wat jongere krachten had kunnen inzetten, zou ongetwijfeld vol op de aanval gan. Daniello nam Hans waar, Anthon bracht Parkstad in verwarring (“Waarom hebben jullie die snelle eruitgehaald?’) en Joost (de bus) draafde nog even door.
Gelukkig had hij daardoor geen adem over voor commentaar op de voortreffelijk leidende Nicky, die zelfs niet in de war raakte toen een Parkstadter wat al te nadrukkelijk zijn ongenoegen kenbaar wilde maken. “Een goeie jongen’ oordeelde hij, die maar even moest gaan afkoelen. Grensrechter Elbert was weer scherp bezig en vlagde zeker twee keer (elke helft één keer) om warm te blijven. Jo Bartelet had het niet beter kunnen doen*

Terwijl Parkstad meer en meer op onze helft speelde, was er een korte uitbraak waarbij Tarmo de bal voor de voeten kreeg op een meter of twintig: onnavolgbaar (zeker voor de keeper) dwarrelde de bal in de bovenhoek. 4-0 ! De angst sloeg sommige AFC-ers om het hart: was dit een opmaat naar de gebuikelijke 4 tegendoelpunten per wedstrijd
Het werd drukker en drukker voor en soms in het strafschopgebied. Joost (de bus) werd buiten het veld geparkeerd en Boudewijn erin. DickOpDoel bleef ballen ophalen uit de struiken en weer naar voren schieten en ving er en passant ook een paar. Onder deze druk vielen toch twee doelpunten: de 4-1 kort na de 4-0, niet lang erna de 4-2 en het leek of ook Parkstad zo vlak voor de Pasen in een wederopstanding ging geloven.

Maar nee, even later werden ze aan het kruis genageld: Joost (die dus) stoomde op vanaf de eigen helft, Tarmo trok op de vleugel alvast een sprint, maar Joost gaf de bal in de loop aan Anthon mee. Die zag de behoorlijk stevige keeper op zich afkomen, en –was het inzicht of pure doodsangst ?- scoorde met een luizig veegje van de voorvoet.
5-2. Dat was afdoende. Parkstad gaf het op, Maurice sprintte naar de douche, Sjoerd ging tevreden naar huis en Nicky keek op het Markohorloge, en floot dus scherp op tijd

AF

 

* Jo (‘Sjo’) Bartelet (als Broeder Felicien begonnen, maar op tijd door een huwelijk aan het celibaat ontsnapt) was indertijd leider en vlaggenist bij de A-jeugd van Union. Hij werd er een keer op aangesproken door de scheidsrechter dat hij nooit vlagde voor buitenspel. Hij zei toen: “Ach die jongens zijn zo snel, het is wel zo eerlijk als de tegenstander een voorsprong krijgt”
Wij waren eraan gewend, maar de tegenstander verkeerde in opperste verwarring met een partijdige grensrechter die niet vóór het eigen team vlagde. Dan zijn we dus in het hart van onze eigen arbitrale duo.
Maar de scheidsrechter dreigde Sjo van het veld te sturen als hij niet zou vlaggen, wat een tamelijk unieke rode kaart zou hebben opgeleverd: de eigen grensrechter die wegens niet-partijdig vlaggen wordt verwijderd.
Enfin. Elbert is gewaarschuwd. 

Inloggen

Gegevens vergeten?
Terug naar de site

Account aanvragen

Terug naar de site