Verslag - Dan weet je weer wat voetbal zo mooi maakt

25 november 2018

Hoe groot is Vijfhuizen?  Dat was de retorische vraag die even speelde in de auto op weg naar DSOV.  Groot of niet, Vijfhuizen oogt heel aardig.  En bovendien is DSOV een sympathieke club, met een scheidsrechter die zowel soepelheid als strakheid uitstraalt, een coach met sympathie, en een clubhuis opgefleurd met veel sinterklaas-attributen.  Wat wil je nog meer op de zondagochtend?  De wedstrijd begon perfect.  Wij waren wakker.  We hadden al sprintjes getrokken, en waren meer dan warm gedraaid op deze winterse ochtend. 

Na één minuut gingen we volop in de aanval.  Juliette kreeg de bal en bedacht zich geen moment.  Ze schoot keihard, raakte een been van de tegenstandster, en de bal belandde met een boog in het doel:  0-1. Na pakweg een half uur was het weer raak.  Ditmaal een doelpunt van Frida, die met een venijnig schot de bal succesvol afvuurde in de rechterbovenhoek.  De keepster, met moderne bril, kon alleen maar kijken.  Er was geen tijd voor actie, laat staan duiken.

Voorafgaand aan de wedstrijd kregen we de keuze voorgelegd.  Thee of limonade?  Weer zo’n mooi gebaar.  We kozen voor thee.  Tijdens bespreking werden de goede punten naar voren gehaald.  De mooie acties van Indy, de uitstekende passes van Emma, en het fantastische samenspel.  Soms werden hele mooie combinaties opgezet vanuit Noor en Mariah, de verdediging, en die dan werden voortgezet door Rebecca, onze tweede vervangende speelster, en Merijn en Flore. We spraken af nog oplettender te zijn bij corners, het uitstekende samenspel voort te zetten, en dat Hind en Juliette van positie zouden wisselen.

Ook de tweede helft liep alles als een trein.  DSOV was bijna even goed.  Maar ja, bijna kan een belangrijk woord zijn, en hét verschil betekenen.  Ze waren net niet goed genoeg.  We hielden het slot op de deur.  Dit kostte heel veel kracht.  Maar we gaven een kans weg.  En dan was er nog Isa die geweldig keepte, en óók in de tweede helft een pracht-redding verrichtte.  Toen was er het moment van de corner. 

Juliette nam de corner, Frida nam de bal aan en draaide om haar verdediger heen en gaf een zeer bekeken hakje op Juliette. Zij ga de bal op “melkbussen-hoogte” voor en dit was voor Hind een makkie:  ze schoot de bal direct in het doel.  Dit was de bevrijding:  0-3.   “Nu hebben we gewonnen”, zei ik tegen Merijn in de dug-out.  Ze beaamde.  Een enkele minuut later, in de 33ste minuut van de tweede helft, kreeg Mariah een ingeving.  Waarom niet alleen doordenderen?  Waarom niet schieten?  Beide deed ze.  De keepster maaide over de bal:  0-4.  De pret kon niet op!

Maar wat gebeurde er toen?  De scheidsrechter floot voor het eindsignaal.  Huh.  Hoe kan dat nou?  We hebben nog zeker 10 minuten te gaan.  Het bleek dat de scheidsrechter een weinig precieze horloge had.  En toen hij door de eigen coach werd gewezen op de vroeg affluiten, liet hij blijk dat “hij het wel had gehad met de instelling, en het gegiechel, van de speelsters van DSOV”.  Zoiets maak je maar één keer in je leven mee.  Wij gingen niet klagen. 

We hadden een fantastische wedstrijd gespeeld.  We hadden met 4-0 gewonnen.  De scheidsrechter leidde de wedstrijd aanvankelijk heel erg goed.  Maar vroegtijdig affluiten was geen “grootste”” daad van de scheidsrechter.  Zo kan een dorp als Vijfhuizen sympathiek zijn, maar toch niet in alle opzichten groot.  Of groots.

Wedstrijdverslagen

Inloggen

Gegevens vergeten?
Terug naar de site

Account aanvragen

Terug naar de site