Verslag - Soms is terugkomen nog mooier dan winnen

30 september 2018

Hoe mooi is het om met herfstzon te voetballen. En dan nog wel tegen een eeuwige rivaal uit Haarlem:  het hartelijke HFC. Het werd een wedstrijd om nooit te vergeten.  Iedereen met een klein beetje geheugen voor cijfers weet dat we vrijwel altijd met veel tegendoelpunten hebben verloren van HFC.  Het waren enkele aanvallers, vooral de aanvaller op rechts, die bij hen het verschil maken.  Het zou dus weleens een moeilijke wedstrijd kunnen worden .  Ik dacht nog: zou ik de ouders een app sturen om hen te herinneren aan deze klassieker? Ik heb het niet gedaan, ook een klein beetje vanuit het gevoel dat we weleens flink zouden kunnen verliezen. 

Maar in de eerste helft werd al duidelijk dat we zelf langzaam maar zeker een uitstekend team hebben met een goede balans.  We kregen twee hele mooie kansen, maar het geluk was nog niet aan onze zijde.  Sterker nog, we hadden pech.  We kregen een strafschop tegen na een ongelukkig duel:  0-1. En niet lang daarna werd het 0-2 door een schot vanuit de kluts.  Isa blesseerde haar hand bij dit laatste doelpunt.  Ze werd vervangen door Lea.  In de rust werd afgesproken dat Indy nog wat scherper zou spelen, en meer de ruimte zou zoeken.  Juliette zou de ballen terugleggen, en als het kan schieten.  En dat iedereen zou doorlopen op de keeper, die – zo zagen we eerder – zeker niet alle ballen klemvast had.  Ook de zon kan verblinden. 

De passie was in de tweede helft helemaal terug. Juliette en Indy kregen hele goede passes van vrijwel iedereen.  Van Hind, van Sera, van Yael, van Flore, en ook van Merijn (hoewel zij later moest uitvallen).  Tegelijkertijd zegen we Isa vechten als een leeuw op het middenveld.  Renée deed hetzelfde:  verkouden of niet, gaan voor die banaan.  En Josephine speelde fantastisch. Ze ging het duel aan en was haar tegenstander vrijwel altijd te snel af.  Misschien had ze dit wel gezien bij Noor en Charlotte.  Zij waren strijdvaardig als altijd, en altijd een goede voortzetting richting het middenveld of de voorhoede.  Mariah moest na enkele uitstekende acties helaas uitvallen, en hetzelfde gold later voor Charlotte.  Via uitstekend samenspel en strijdvaardigheid vonden we steeds vaker onze snelle aanvallers.  Juliette schoot uit zo’n aanval.  De keepster had de bal niet klemvast.  En Indy was zeer alert: 2-1.  Het publiek was erg blij. Sommigen renden het veld op. 

Zouden we dan toch nog een punt kunt pakken tegen HFC?  Het spel ging op en neer. Wij hadden kansjes, en HFC had ze óók.  Wij hadden wel Lea in het doel staan, en zij keepte voortreffelijk.  Toch was HFC haar één keer te snel af.  Als duveltje uit een doosje was een aanvaller van HFC die scoorde met een verrassend schot in de korte hoek: 1-3. Tja, wat nu?  Nu wordt het met twee doelpunten verschil toch wél erg moeilijk voor ons.  Maar toen was er weer zo’n aanval via Juliette.  De bal belandde uiteindelijk bij Yael, en die bedacht zich geen moment.  Ze scoorde snel fraai in de benedenhoek.  De bal was zó snel dat de keepster van HFC eerst niet eens door had dat het 2-3 was geworden.  Ze zag misschien het wél aan de supporters van AFC.  Want wéér renden fanatieke supporters uit volle vreugde het veld op. 

Er was nog zo’n 10 minuten speeltijd.  Het spel bleef heen en weer gaan.  Soms had het gevoel dat het 2-4 zou worden.  Maar dan was er weer Josephine, Noor, Isa, en anders Lea wel, die er voor zorgen dat dat niet gebeurde.  Nog drie minuten.  Misschien dat de pessimist de moed op zou geven.  Maar pessimisten zijn schaars in ons team.  Gelukkig kregen we op dat moment een terechte vrije trap.  Hind speelde al de hele wedstrijd voortreffelijk en maakte mede daarom extra aanspraak op de vrije trap.  Ze zette haar gezicht op scherp, nam een aanloop van wel 5 meter, spande de spieren, en knalde de bal van een meter of 25 zo het doel in.  De keepster van HFC wist inmiddels dat het 2-3 was geworden.  En al liggend op de grond realiseerde ze zich:  Het is 3-3!  

Iedereen was door het dolle heen.  De dug-out trilde van de enthousiaste speelsters, mensen renden euforisch het veld op, Herman was blijer dan ooit tevoren.  Niet lang daarna floot de scheidsrechter voor het eindsignaal. Wat een wedstrijd!  De vader van Mariah zei nog: “Dat was wel even stressen”.  Misschien was dat een understatement.  Maar die spanning en onvoorspelbaarheid maakt voetbal zo ontzettend mooi.  Het was echt feest in de kleedkamer. Iedereen in de zevende hemel. Applaus voor Lea, voor Hind, en voor Josephine.  Eigenlijk had iedereen een applaus verdiend, zeker voor de tweede helft.  Maar het mooiste is dat we optimistisch waren, met passie speelden, en onverzettelijk waren.  Zo kwamen op een verrassende manier weer terug in de wedstrijd.  Misschien is dat nog mooier dan winnen.

 

Wedstrijdverslagen

Inloggen

Gegevens vergeten?
Terug naar de site

Account aanvragen

Terug naar de site