Nieuws - Ad Majorem AFCi Gloriam - Vet. 45 1

6 maart 2017

De RK Amsterdamse Voetbalcub Ignatius College is vernoemd naar Inigo Lopez de Loyalo, beter bekend als Ignatius van Loyola, zoals de latinisten hem noemden, en aanvankelijk opgericht om de leerlingen van deze door Jezuiten gedreven school op te voeden tot kuisheid, armoede en gehoorzaamheid, zoals dat bijvoorbeeld geprobeerd maar niet gelukt is bij onze stopperspil Joost, die deze school bezocht evenals zijn lieftallige vrouw Nancy, die dan weer tijdens het laatste veteranendiner naast Anthon mocht zitten omdat Henk er niet was en desondanks een geweldige avond had, zoals ook nu Henk er niet was en we desondanks geen geweldige wedstrijd speelden.

Zijn we er nog ?
Ja, daar stonden we dus ineens met maar 13 man omdat allerlei mensen op het laatst afzegden of niet beschikbaar waren. Mauritius op de bank en Elbertus aan de vlag, dat was het schamele resultaat van een langdurige belronde van Hoofdopsteller Tonnus, die zich speciaal voor deze wedstrijd een tonsuur had aangemeten.
En dat tegen een goed getrainde en goed spelende ploeg die AFC al snel terugdrong in de verdediging, waar Ugurus achter alle ballen aanliep omdat hij in de rust weg moest en Dickius Ad Doelus met een aantal ook voor hemzelf spectaculaire reddingen nog even de 0 hield.
Totdat de snelle rechterspits de bal weer eens voorgooide en er gescoord werd. Tot de Completen werd nog stand gehouden, maar meteen na deze rust was er een moment van onoplettendheid en lag de bal in het net.

Dat kon maar één ding betekenen: Ugurus er uit en alle ballen op zeloot Mauritius! En dat gebeurde ook: met grote precisie werd dit eiland van rust gezocht, waar snelheid verboden is en de contemplatie heerst. Maar zoals altijd: vanuit stilstand ontstaat beweging: Een ingooi van Mauritius, de precisie van Tonnus en Anthonus, Twannus die tot twee keer mocht aanleggen, en hup, we waren weer in de wedstrijd: 2-1.

De wedstrijd dreigde in ons voordeel te kantelen, gedurende wel drie minuten, want toen was het 3-1, werd het 4-1 en 5-1, en leek het in het veld een Vaticaans Concilie. Met dit verschil, dat de geestelijken er dan niet uitmogen en dat hier wel gebeurde: men liep naar de zijlijn, of dreigde ermee, de naam van de Heer werd menigmaal ijdel gebruikt en Nicky, die zondag zo’n fijne middag zou beleven achter het doel van AFC 1, had hier ook zijn hart kunnen ophalen. Jammer dat hij vergeten was dat we op zaterdag spelen, of misschien was hij nog de traktaties aan het maken vanwege zijn verjaardag.
Broeder Elbertus kreeg nog een fraaie kans, maar net zoals Broeder Wardus daarvoor vergat hij de bal in de richting van het doel te duwen.
Tot eindelijk de Vespers luidden bleef het onrustig in het doelgebied der AFC-ers, zowel verbaal als baltechnisch. En verhit mokten ze in de richting van de kleedkamers.

Is er een oplossing? Jazeker, leren wij van de stichters van deze orde: De jezuïeten wilden werken aan hun eigen zaligheid en die van de naaste. De middelen van de eigen voortgang waren: dagelijkse meditatie, het dubbele gewetensonderzoek en tweemaal in het leven de volledige geestelijke oefening (30 dagen lang) en jaarlijks de verkorte vorm van retraite (8 tot 10 dagen).

Laten we beginnen met het gewetensonderzoek. En ons richten op de eigen voortgang. En ook denken aan de naaste. En trouwens, hoe zit het met de jaarlijkse retraite ? Is het vluchtplan al

AF ?

 

Laatste Nieuws

Inloggen

Gegevens vergeten?
Terug naar de site

Account aanvragen

Terug naar de site