Verslag - Voetbal 2.0!

27 september 2016

“De Hollandse School is dood, leve het Nieuwe Realisme!” Die kop stond boven het eerste artikel dat ik opende in het AD, een dag na de wedstrijd van onze jongens tegen SDZ. En daar baalde ik van…! Want zonder het artikel gelezen te hebben, verraadde deze kop al dat mijn nachtelijke gedachten over deze column op onverklaarbare wijze moesten zijn gelezen door de schrijvers Sjoerd Moussou en Maarten Wijffels… Hoe kon dat nou? Afijn, daarom zit Sjoerd Moussoe bij AD en bij Tom Egbers aan tafel denk ik, en schrijf ik alleen nog maar voor de website van de lokale trots…zo moet de conclusie dan maar zijn..

Maar na de recente wedstrijden van onze jongens kwamen dus soortgelijke gedachten bij me op. Leest u zelf het artikel in AD nog maar eens…

Ik had dus willen schrijven over termen als De Hollandse School, Totaalvoetbal, en het Nieuwe Realisme…whatever that may be.. Het Totaalvoetbal van Michels, Cruijff en Van Hanegem was avontuurlijk, spannend, en nog heel succesvol ook. Hoewel uiteindelijk hardvochtig gebroken door het “Altijddurend Realisme” van de Duitsers in 1974.

De Hollandse School, zo je dat als uitvloeisel van die succesvolle periode van Totaalvoetbal beschouwt, zal ik me, naar ik vrees, toch vooral blijven herinneren als een langdurige periode van “ik-wil-wel-maar-ik-kan-niet” aanvallend voetbal…aardig, redelijk succesvol soms, maar in toenemende mate omschreven als naïef ook. De bedoelingen waren goed, maar misschien hadden we gewoon niet de juiste spelers voor het soort voetbal dat bijvoorbeeld Barcelona en Bayern wel tot in perfectie beheersen…dus wát nou eigenlijk (nog) Hollandse School? We bleven wél spelen vanuit een bijna heilig verklaarde 4-3-3 beginopstelling, maar zonder de kunde, het lef, en het ware avontuurlijke en aanvallende idee dat uitvinders als Cruijff, Michels en Van Hanegem erachter hadden. Vooral geen bal verspelen. En dan tóch geconfonteerd worden met tegenstanders die glimlachend genoegen namen met 70% balbezit en passjes in de breedte bij de Hollanders, om vervolgens met één luizige uitbraak, of erger en vaker nog, gewoon na penalties de wedstrijd in hun voordeel te beslissen. In eigen land kon het allemaal nog wel, getuige de 4 kampioenschappen van Ajax onder Frank de Boer, maar internationaal legden we het steeds vaker en sneller af tegen wat voor realisme dan ook. En Frank de Boer kreeg stank voor dank omdat het spelletje niet meer zo mooi werd gespeeld als in de periode Cruijff en Michels…

Het “Nieuwe Realisme” dan…de naam zegt het al, een nieuwe term, dus ik vind dat ik daar zelf nog duiding aan mag geven. Steunen op een solide verdediging, en toeslaan in de snelle omschakeling zijn daarin volgens de kenners belangrijke gegevens, evenals een schijnbare heropleving van de echte verdedigers. Verdedigers die ook kunnen verdedigen dus! Daar hebben de knappe koppen nog best lang over gedaan…  Keepers hoeven dan misschien ook niet langer alleen kunstjes te kunnen doen op de rand van het strafschopgebied, te kunnen kappen en draaien, en ook zonder koptelefoon alle raps van moderne artiesten uit het hoofd te kunnen opdreunen, maar moeten voortaan ook weer ballen kunnen tegenhouden…

Als dát basisbeginselen van het Nieuwe Realisme zijn, maar dan het liefste uitgevoerd vanuit een duidelijke wens om toch ook nog aanvallend, avontuurlijk en succesvol te opereren, dan nodig ik alle beginnende trainers een keer uit om dit te komen aanschouwen bij onze JO13-7!

Want nu ben ik eindelijk waar ik zijn wilde. Al een paar jaar schrijf ik over de wijze waarop coach Kashif op geheel eigen (of noem het eigenzinnige) wijze sleutelt aan een echt team. Dat leidde al tot successen en lof van vele kanten. Maar dit jaar lijkt de puzzel pas echt compleet!

Het team heeft sterren, sleutelspelers, waterdragers en beslist ook jongens die nog veel moeten leren. Maar als je die op de juiste wijze positioneert, ondersteunt en blijft trainen op het wegnemen van tekortkomingen en op het bespelen van verschillende posities, dan kun je met zo’n team nog heel ver komen.

Voor sommige spelers staan de posities haast vast. Anderen zijn nog zoekende. Maar allemaal werken ze keihard mee om er een spannend, avontuurlijk, maar ook bijna onverslaanbaar team van te maken.   

Afgelopen zaterdag zagen we daar veel van terug. We moesten het doen zonder Maxim en Jonas (beiden geblesseerd), en ook zonder nieuwkomer Jairzino helaas. Maar de overige 12 lieten weer wat mooie staaltjes zien!

SDZ uit vind ik altijd prettig. Een gemoedelijke sfeer, en doorgaans een sterke tegenstander die graag van AFC wil winnen. Maar in dit geval mag ook de scheidsrechter niet onvermeld bijven! Een jeugdlid, dat met zichtbaar plezier en kundig de taken op zich nam. Zowel voor de wedstrijd, bij het invullen van de namen van de spelerspassen, als tijdens de wedstrijd als fluitist. Gerard vlagde namens ons, en deed dat uitstekend. Tóch werden beide grensrechters een aantal keren overruled door de scheids, die er steeds fel bovenop zat.

Onze start was wat stroef. SDZ bood fel tegenstand, en kwam er zelfs een aantal keren gevaarlijk uit. Marcelo redde prachtig in een één op één situatie! Maar de meeste gevaarlijke uitbraken werden vakkundig gepareerd door vooral het ijzersterke duo achterin, Seger en nieuwkomer Pieter. Wát een krachtpatser ook!

AFC had beslist het betere van het spel, maar had het niet gemakkelijk dus. Tóch viel na een kwartiertje spelen de verdiende voorsprong. Sterk uitverdedigen bracht de bal bij Thijs op rechts. Die won zijn duel, en legde mooi af op Roemer die hem uiterst koelbloedig binnen schoot, 0-1 AFC!

Enkele minuten daarna een mooi “scheids-moment”, voor ons een leermoment… Thijs werd weggestuurd in de diepte. De grensrechter aan die zijde vlagde voor buitenspel, maar werd terecht overruled. Er stond er wel een achter de verdediging, maar die werd niet aangespeeld. Thijs mocht door, liftte de bal over de keeper en recht op het open doel af. Maar laat nou net die doorgeschoven speler de bal toch nog een tikkie geven….dán is het alsnog buitenspel dus…geen goal. Afblijven voortaan!

Toch viel de 0-2 niet lang daarna. Een van die acties die me inspireerden tot m’n eerdere betoog over Totaalvoetbal en Realisme… Pieter veroverde achterin de bal, en kon met rugdekking van Seger, Saadique en Luka, opstomen tot aan de middenlijn. Spelers stormden op hem af, maar met een uiterste kalmte wachtte hij tot precies het juiste moment om Angelo te lanceren. Niks houten klazen voetbal van een traditionele centrumverdediger, maar een prachtige aanvallende actie en pass, na sterk verdedigen. Angelo was daardoor aardig vrij gekomen, gooide de turbo erop, en rondde mooi af, 0-2 AFC!

Een luxe, na een fase waarin SDZ iets meer aandrong, en het vooral bij onze middenvelders af en toe aan wat rust ontbrak. Vele ballen werden hard, hoog maar onzuiver verder getransporteerd, hoewel dat ook wel weer vermakelijk werd toen de bal na een van die poeiers minstens 7 keer met verschillende hoofden hoog gehouden werd…

We schreven in de rust: “eindelijk echt tegenstand”…en da’s prettig!

In de tweede helft ging het echt los! Totaalvoetbal! Opkomende backs, rugdekking van middenvelders, afjagende middenvelders en aanvallers, en hele mooie staaltjes van techniek. Vooral Seger stoomde een paar keer met grote snelheid en gevaar voor eigen leven langs de zijlijn op, met bal aan de voet, om vervolgens af te geven op een van de mannen in de punt. En dat werden er steeds meer, want ook middenvelders als Yusuf, Morris en Luka meldden zich daar steeds vaker. Naast of zelfs over onze “valse 9” Josh heen.. Lucas hield als altijd de controle, met vooral simpele passes naar dichtbij staande spelers. Prima! Saadique stond voor het eerst dit jaar mid-mid. Dat deed hij aardig, technisch vaardig als hij is, maar je merkte dat het ook even wennen is. Soms wat moeite om snel te kaatsen of de juiste momenten te kiezen voor aanval of verdediging, maar toch betrokken bij een aantal mooie aanvallen. Nu alleen ook nog kracht en overtuiging om de eigen schietkansen te benutten! Dat geldt overigens beslist niet alleen voor Saadique…!

Een hele snelle aanval, na weer zo’n rush van Seger had meer verdiend, maar Roemer miste de kans. Terwijl ik dat noteerde kreeg hij echter weer de bal,  draaide zich prachtig vrij, en schoot geplaatst en onberispelijk in, 0-3 AFC!

Even leek het erop dat we ze nu echt onder de voet gingen lopen. Keeper en verdediging bleven foutloos, en Seger en nu ook Yusuf brachten met prachtige rushes veel gevaar naar voren. Yusuf bediende uiteindelijk middenvelder Luka op de rand van het strafschopgebied, maar zijn schot werd mooi gestopt.

Doorgaans is Thijs onze snelle man op rechts. Die raakte echter geblesseerd door wat noppen in zijn ribben, en moest uitvallen. Het was knap hoe de andere spelers vanuit verschillende posities toch die rechterkant bleven gebruiken om snelheid te maken en voorzetten af te leveren. Morris was de eerste, maar later volgden er meer, die dat goed faciliteerde door de bal met een pass “over de hele” snel naar de andere kant te verplaatsen. Dat had er een beetje aan ontbroken in de eerste helft. 


Vanaf links komt het gevaar voorin doorgaans van Angelo, die wat minder passt, maar met zijn onnavolgbare techniek  en grote schotkracht hele verdedigingen tot wanhoop drijft.

Zo’n kwartier voor tijd kreeg hij de bal, uit een mooie dieptepass van Saadique. Angelo maakte zich knap vrij van zijn tegenstander, en schoot heel bekeken in de verre hoek, 0-4 AFC!

De slotfase bleef veel van hetzelfde. Saadique had nog een mooi technisch hoogstandje op het middenveld alvorens hij Angelo bediende. Zijn schot ging er via de keeper en de binnenkant van de paal helaas niet in maar uit… Seger moest ervaren dat zijn directe tegenstander nog maar een mogelijkheid wist om zijn snelle opstomen te stuiten. Tweemaal werd hij op identieke wijze hardhandig onderuit gehaald…terecht geel en een paar minuten uitsluiting voor de boosdoener.

Het slotaccoord was van SDZ. Maar niet voordat Marcelo nog een aantal keren goed had opgetreden.

Wellicht uit wanhoop over zoveel tegenstand van onze ijzersterke doelman en verdedigers, besloot een van de mannen er maar eens een schot uit te persen. En wát voor een… De bal stuiterde nog terug het veld in via de onderkant van de lat, maar dit keer was er dan toch eindelijk een keer een voetje van SDZ sneller bij…1-4, tevens eindstand!

Een prachtige pot, die alleen maar een lang verslag verdient…;-)

Totaalvoetbal, Hollandse School en het Nieuwe Realisme kwamen samen in deze uitvoering onder leiding van Coach Kashif en een prima scheids met dito assistenten.

Op naar de volgende! Helaas zonder 3 van onze sterkhouders, want Maxim en Jonas zaten al in het gips, sinds zaterdag lijkt Thijs zich bij de ziekenboeg te moeten voegen met nog altijd behoorlijk pijnlijke ribben.  

Overigens, daarover nog één hele belangrijke opmerking: Maxim kon dus niet spelen zaterdag, maar was er wel bij om het team aan te moedigen. En was ook als eerste bij Thijs om eerste hulp met water te verlenen toen die geblesseerd raakte. Klasse! Zo ook trouwens van vader Milan, die ongetwijfeld met zijn collega scheidsrechter nog veel notities heeft uitgewisseld….;-)!!

Bedankt mannen, het was mooi, tot zaterdag weer, met hopelijk alle geblesseerden en veel ouders weer langs de lijn bij AFC! Sterkte allemaal!

Willem Jan Kock  

Wedstrijdverslagen

Inloggen

Gegevens vergeten?
Terug naar de site

Account aanvragen

Terug naar de site